Zbigniew Janusz Sudolski
Biografia
Zbigniew Janusz Sudolski urodził się 2 czerwca 1930 roku w Sierpcu. W czasie okupacji brał udział w tajnym nauczaniu; po II wojnie światowej był uczniem Gimnazjum im. Władysława IV w Warszawie, gdzie zdał egzamin maturalny w 1949 roku.
W 1954 ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1952 pracował w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Warszawie, a od 1956 na Wydziale Polonistyki UW. W 1961 uzyskał stopień doktora na podstawie pracy Poezja powstania krakowskiego i rewolucji chłopskiej 1846 roku, napisanej pod kierunkiem Eugeniusza Sawrymowicza; w 1967 doktor habilitowany na podstawie pracy Korespondencja Zygmunta Krasińskiego. Studium monograficzne. W 1981 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego w zakresie nauk humanistycznych, w 1988 tytuł profesora zwyczajnego.
W latach 1971–1974 był lektorem języka polskiego i wykładowcą literatury polskiej na jednym z paryskich uniwersytetów, a w latach 1976–1981 kierownikiem Studium Filologii Polskiej dla Pracujących UW. Na macierzystym wydziale był kierownikiem Zakładu Romantyzmu w Instytucie Literatury Polskiej (1979–1981), prodziekanem (od 1981) i dziekanem (1987–1990), a także dyrektorem Instytutu Literatury Polskiej (1996–1999).
W 1989 został członkiem zwyczajnym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Był też członkiem Komitetu Nauk o Literaturze Polskiej Akademii Nauk. W pracy naukowej zajmował się badaniem życia i twórczości Zygmunta Krasińskiego oraz romantyzmu. Opublikował liczne korespondencje i biografie, m.in. Krasiński: opowieść biograficzna (1977) oraz Listy do Adama Sołtana, Konstantego Gaszyńskiego, Delfiny Potockiej i innych; opracował także Nowe listy Krasińskiego i biografię Zygmunta Krasińskiego. Napisał biografię Adama Mickiewicza oraz Juliusza Słowackiego i redagował wybór jego poezji. Wspólnie ze Stanisławem Makowskim opracował Listy rodziny Juliusza Słowackiego (1960).
W latach 1955–1981 był członkiem PZPR (zrezygnował z członkostwa 14 grudnia 1981); na początku lat 80. został członkiem Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie. Był odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim (1982), Krzyżem Oficerskim (2003) i Krzyżem Komandorskim (2011) Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1988), Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” (1999) oraz Srebrnym Medalem Gloria Artis (2013).