Stanisław Jan Gumowski
Biografia
Stanisław Jan Gumowski urodził się 24 listopada 1898 w Sierpcu jako syn Franciszka i Antoniny z domu Peto. Uczęszczał do gimnazjum w Płocku. 5 września 1915 wstąpił do Legionów Polskich, służył w 1. pułku artylerii, a następnie do 18 lipca 1917 w 1. Pułku Piechoty komp. ckm. Od 19 lipca 1917 był internowany w Szczypiornie. Od 15 stycznia 1918 do października 1918 należał do Polskiej Organizacji Wojskowej w Płocku.
Po utworzeniu Wojska Polskiego, w listopadzie 1918 wstąpił w jego szeregi. Od 9 listopada do 13 grudnia 1918 uczestniczył w kursie w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Był trzykrotnie ranny: 10 kwietnia 1919 pod Torczynem, 10 czerwca 1919 pod Radziwiłłowem oraz 23 lipca 1920 pod Izabelinem.
Po zakończeniu wojny, od 2 marca 1925 służył w KOP. W 1930 został absolwentem kursu dowódców baonów w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. 28 stycznia 1931 przeniesiono go do 73 Pułku Piechoty w Katowicach, gdzie pełnił funkcję dowódcy baonu. W 1938 powierzono mu dowództwo 7 Pułku Piechoty stacjonującego w Chełmie.
W czasie kampanii wrześniowej walczył m.in. pod Zamościem. 20 września 1939 został ciężko ranny i dostał się do niewoli niemieckiej. Tam też był leczony w szpitalu, skąd po rekonwalescencji uciekł.
Od jesieni 1939 przebywał w Radomiu, gdzie rozpoczął działalność konspiracyjną w szeregach Związku Walki Zbrojnej ps. „Morski”. Od marca 1940 był tam organizatorem i Inspektorem Rejonowym ZWZ. W styczniu 1941 został aresztowany przez Niemców i osadzono go w obozie jenieckim w Murnau. 29 kwietnia 1945 uwolniły go wojska alianckie. Początkowo przedostał się do Włoch i zasilił szeregi II Korpusu Polskiego, wraz z którym po zakończeniu wojny został przetransportowany do Wielkiej Brytanii. Następnie mieszkał kilka lat w Kanadzie, jednak w 1957 zadecydował o powrocie do Polski.
Zmarł 11 stycznia 1960 w Kielcach i tam też został pochowany na Starym Cmentarzu. Był żonaty i miał córkę Małgorzatę (ur. 25 kwietnia 1923).
W hierarchii wojskowej awansował: podporucznik – 14 marca 1919, porucznik – 1 czerwca 1919, kapitan – 1 lipca 1923, major – 1 stycznia 1931, podpułkownik – 19 marca 1938.