Feliks z Sierpca
Biografia
Feliks z Sierpca, znany także jako Sieprski (łac. Felix Sieprcius; ur. ok. 1520 w Sierpcu, zm. 9 lutego 1573 w Łowiczu) – polski lekarz, poeta łaciński, profesor i wielokrotny dziekan Akademii Krakowskiej, czołowy przedstawiciel krakowskiego środowiska medycznego drugiej połowy XVI wieku.
Pochodził z rodziny mieszczańskiej osiadłej na Mazowszu; był synem Łazarza z Sierpca (zapisywanego także jako Lazarides) z diecezji płockiej.
W zimowym semestrze 1543/1544 matriculował się na Wydziale Sztuk Wyzwolonych Akademii Krakowskiej, uzyskał bakalaura sztuk wyzwolonych w 1544 roku, a rok później, w 1545, promował się na magistra filozofii, co otwierało mu drogę do kariery nauczycielskiej.
Po magisterium pozostał w Krakowie i podjął pracę pedagogiczną związaną z Akademią. W latach 1545–1547 pełnił funkcję rektora szkoły parafialnej przy kościele św. Anny w Krakowie, a w 1548 objął kierownictwo szkoły parafialnej w Miechowie. Równolegle wykładał filozofię i literaturę na Wydziale Artium i wielokrotnie obejmował prestiżową funkcję dziekana Wydziału Filozoficznego – w 1542 roku, w semestrze letnim 1551, w semestrze letnim 1554 oraz w semestrze zimowym 1555/1556.
Około połowy lat 50. XVI wieku Feliks podjął decyzję o studiach medycznych, co wymagało od niego wieloletniego kształcenia za granicą. Studiował najpierw w Krakowie, a następnie wyjechał do Włoch, będących w ówczesnej Europie centrum medycyny akademickiej i renesansowej nauki. Kształcił się na Uniwersytecie Padewskim (około 1555–1558), a następnie na Uniwersytecie Rzymskim La Sapienza (około 1558–1559), gdzie uzyskał doktorat medycyny. W 1562 roku nostryfikował ten doktorat na Akademii Krakowskiej.
Od 30 kwietnia 1562 roku Feliks z Sierpca objął stanowisko profesora na Wydziale Lekarskim Akademii Krakowskiej, wiążące się z wykładami dla studentów medycyny i udziałem w egzaminach profesorów. W zimowym semestrze 1563/1564 objął urząd dziekana Wydziału Lekarskiego. Tego samego dnia król mianował go również golekarzem miejskim Krakowa.
Około 1569 roku otrzymał stanowisko lekarza biskupa w Łowiczu i związał się z dworem prymasowskim jako zaufany medyk hierarchów kościelnych; pełnił także funkcję wójta w Łowiczu. Zmarł 9 lutego 1573 roku w Łowiczu.
Feliks prowadził szeroką praktykę lekarską w Krakowie i okolicach oraz aktywnie uczestniczył w dysputach akademickich. Słynął z kontrowersyjnego sporu z Stanisławem Zawadzkim (Picus), co wyraził w publikacjach akademickich, w tym Examen Thematum D. Stanislai Zavacii Pici Cracovii (1563).
W dorobku naukowym Feliksa znajdują się m.in. Quaestio an medicina varia et multiplici eruditione indigeat (Kraków, 1562), Examen Thematum D. Stanislai Zavacii Pici Cracovii (1563) oraz O morowej zarazie przestroga i nauka (1564).