Edward Ogrodowicz
Biografia
Edward Ogrodowicz urodził się 13 października 1929 roku w Sierpcu.
W czasie okupacji po ukończeniu 3 klasy szkoły podstawowej pracował na roli, a w 1944 został wywieziony do Niemiec na roboty przymusowe. Zbiegł i ukrywał się do końca wojny.
W 1949 roku ukończył gimnazjum w Sierpcu, a 23 września 1949 na własną prośbę został wcielony do Ludowego Wojska Polskiego. W latach 1949–1951 był podchorążym Oficerskiej Szkoły Artylerii Przeciwlotniczej w Koszalinie, którą ukończył 29 sierpnia 1951 z oceną bardzo dobrą i został promowany do stopnia podporucznika w korpusie oficerów artylerii. Po promocji pozostał w szkole na stanowisku dowódcy stacji radarowej.
W latach 1953–1958 studiował na Wydziale Przyrządów Artylerii Przeciwlotniczej w Akademii Artyleryjsko-Inżynieryjnej w Moskwie, po czym otrzymał dyplom magistra inżyniera uzbrojenia. W styczniu 1959 był starszym pomocnikiem kierownika pracowni Radiowych Urządzeń Artyleryjskich Zakładu Radiolokacji Działu Naukowo-Badawczego Centralnego Badawczego Poligonu Artyleryjskiego (CBPA), a w grudniu 1960 kierownikiem Pracowni Aparatury Specjalnej Działu Naukowo-Badawczego CBPA.
Od października 1961 do kwietnia 1962 odbył szkolenie na Kursie Artyleryjsko-Technicznym przy Akademii Artyleryjsko-Inżynieryjnej w Moskwie. Od maja 1962 kierownik Cyklu Sprzętu Strzelecko-Moździerzowego i Amunicji w Oficerskiej Szkole Uzbrojenia w Olsztynie, od grudnia 1962 kierownik Cyklu Specjalnego tej szkoły. Od października 1964 do lutego 1965 przechodził kolejny Kurs Przeszkolenia Oficerów Wojsk Rakietowych w ZSRR. Od lipca 1967 zastępca komendanta Oficerskiej Szkoły Uzbrojenia ds. szkolenia – szef wydziału szkolenia, a po reorganizacji szkoły od kwietnia 1970 zastępca komendanta Centralnego Ośrodka Szkolenia Służb Uzbrojenia i Elektroniki do spraw szkolenia – szef wydziału szkolenia.
Od lutego 1972 szef Służby Uzbrojenia i Elektroniki Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy. W 1974 odbył Kurs Przeszkolenia Oficerów szczebla operacyjnego Akademii Sztabu Generalnego WP. Od maja 1977 szef Służb Technicznych – zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego. Na mocy uchwały Rady Państwa z 4 października 1979 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu 11 października 1979 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL prof. Henryk Jabłoński w obecności I sekretarza Komitetu Centralnego PZPR Edwarda Gierka i ministra obrony narodowej gen. armii Wojciecha Jaruzelskiego.
W 1980 ukończył Kurs Operacyjno-Strategiczny w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimenta J. Woroszyłowa w Moskwie. Od maja 1982 do sierpnia 1991 był szefem Służby Uzbrojenia i Elektroniki MON. W stan spoczynku przeszedł na własną prośbę 2 sierpnia 1991.
Autor publikacji fachowych i projektów z dziedziny uzbrojenia. Nadzorował doskonalenie systemu informatycznego zaopatrywania sił zbrojnych w rakiety i amunicję MORION. Działał w Naczelnej Organizacji Technicznej jako kierownik podkomisji do spraw przemysłu obronnego oraz w Stowarzyszeniu Inżynierów i Techników Mechaników Polskich jako przewodniczący Zarządu Sekcji Techniki i Uzbrojenia.
Życie prywatne: Syn Jana i Marii z Chojnackich. Był żonaty, miał syna.