Edward Bekier
Biografia
Edward Bekier (ur. 9 października 1883 w Sierpcu, zm. 10 lutego 1945 w Wilnie) był polskim chemikiem zajmującym się chemią nieorganiczną i fizyczną. Był profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, założycielem katedry chemii fizycznej oraz oddziału Polskiego Towarzystwa Chemicznego w Wilnie.
Syn Jana Ignacego Bekiera i Marii z Nawrockich, dojrzałość zdał w 1904 roku w II Gimnazjum Filologicznym w Warszawie. Studia rozpoczął na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego (1904–1905), a po relegowaniu w 1905 kontynuował naukę chemii na Uniwersytecie Jagiellońskim (1905–1911), uzyskując doktorat z filozofii na podstawie pracy doświadczalnej z chemii.
W 1912 podjął studia w pracowni chemii fizycznej Uniwersytetu w Getyndze, a w latach 1913–1914 studiował na Politechnice w Charlottenburgu w Berlinie. W 1915 został asystentem w katedrze chemii Politechniki Warszawskiej, a w 1918 adiunkt w katedrze chemii nieorganicznej PW. W 1919 objął stanowisko docenta i wykładał na Wydziale Chemicznym PW oraz Wydziale Przyrodniczym Towarzystwa Kursów Naukowych (1916–1918).
W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył ochotniczo w Wojsku Polskim jako kanonier I Pułku Artylerii Zenitowej. Dekretem Naczelnika Państwa w 1920 został mianowany profesorem nadzwyczajnym. W latach 1921–1922 prowadził katedrę chemii nieorganicznej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, a od 1922 roku organizował katedrę chemii fizycznej Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, którą prowadził do wybuchu II wojny światowej w 1939 r.
W 1936 roku z rąk Prezydenta RP otrzymał nominację na profesora zwyczajnego. W latach 1923–1924 i 1931–1932 był dziekanem Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Uniwersytetu Wileńskiego, a w latach 1924–1925, 1928–1929 oraz 1932–1933 prodziekanem. Był współzałożycielem i wieloletnim prezesem oddziału Polskiego Towarzystwa Chemicznego w Wilnie, członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauki oraz Société de Chimie Physique w Paryżu. Zorganizował i kierował biblioteką chemiczną Uniwersytetu Wileńskiego i był założycielem i kuratorem Koła Chemików.
W czasie II wojny światowej prowadził wykłady chemii fizycznej w ramach tajnego Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Dorobek naukowy Bekiera obejmuje 29 pozycji opublikowanych w piśmiennictwie chemicznym krajowym i zagranicznym, dotyczących elektrochemii, radioaktywności oraz własności metali i stopów; główny kierunek to kinetyka chemiczna w układach niejednorodnych i jednorodnych.